واحه ای در لحظه

به سراغ من اگر می آیید ،

پشت هیچستانم .

پشت هیچستان جایی است .

پشت هیچستان رگ های هوا ، پر قاصد هایی است

که خبر می آرند ، از گل وا شده ی دورترین بوته ی خاک .

روی شن ها هم ، نقش های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند .

پشت هیچستان ، چتر خواهش باز است :

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می آید .

آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی ، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است .

منبع : هشت کتاب / سهراب سپهری

نوشته شده در تاریخ : 1401/06/21

توسط : iRAJ.n.sIs